Jan Eric Visser

Jan Eric Visser richt zich volledig op de transformatie van (anorganisch) afval tot autonome kunstwerken. Hij noemt dit doorlopende proces Form Follows Garbage. Daarmee onderzoekt hij enerzijds de grenzen van zijn beheersing over vorm en materie. Anderzijds adresseert hij daarmee maatschappelijke thema’s als grondstoffentekort en overconsumptie. Ruins of Desire (2015) is de naam van zijn nieuwste buitenproject. De titel is ontleend aan de definiëring van afval door een Japanse monnik. Ruins of Desire biedt een platform aan innovatieve recycling materialen zoals Aquadyne en translucent beton. Zo is Aquadyne- het materiaal van de sculpturen- geproduceerd van 100% afval plastics. Hoge porositeit maakt wortelhechting van planten mogelijk. Het translucent beton van de sokkels bestaat uit afvalmaterialen als hoogovenslak en glasafval. Daarnaast bevat het een mineraal dat onder invloed van UV licht luchtvervuilende stoffen afbreekt. Dankzij de glasdeeltjes wordt deze zuiverende werking versterkt. Het beton is ontwikkeld door de Technische Universiteit Eindhoven, die ook haar medewerking verleende aan de totstandkoming van het project. Beide materialen belichamen volgens de kunstenaar een nieuwe verbinding tussen afval en schoonheid. De schoonheid van een postindustriële toekomst waarin waardevolle grondstoffen niet langer als ‘afval’ worden verbrand.