Luuk van Binsbergen

Het maken van de sculpturen begint al tijdens het verzamelen van het hout. Doordat ik moet worstelen om dit zware materiaal in mijn atelier te krijgen, heb ik meteen al een band met het hout. 90% procent van het werk doe ik met een kettingzaag en omdat werken met zo’n machine geen fouten toestaat, moet ik heel precies en geconcentreerd werken. Ik kan immers het weggezaagde hout er niet meer aan plakken. Soms voelt het als meditatie. De kettingzaag houdt mij bij de les; de energie en kracht die ervan uitgaat, zorgt ervoor dat ik ook met energie en kracht moet werken.
Wat ik dan weer probeer over te brengen op het werk. Mijn eigen werk en het materiaal – uitsluitend hout - inspireren mij
tot telkens weer nieuwe uitdagingen. Ik ben met bepaalde thema´s bezig, zoals binnen-/buitenkant, balans, verbindingen en ritme. Deze thema’s probeer ik steeds verder te ontwikkelen door er allerlei variaties op te maken. Soms ga ik uit van de vorm van het materiaal zelf en zegt het me bijna wat ik moet doen, andere keren probeer ik het sculptuur uit het hout ‘te trekken’. Door regelmatig van mijn pad af te wijken en via een zijweg weer op het hoofdpad te komen, zorg ik ervoor dat ik niet teveel in dezelfde vorm blijf hangen. Tijdens het proces probeer ik niet voortdurend vast te blijven houden
aan mijn idee. Als het sculptuur tijdens het maken een andere kant opgaat, zal het wel zo moeten. Ook krijg ik tijdens het proces vaak ideeën voor volgende sculpturen. Het voelt als een compliment dat mensen in tijden waarin men wordt
doodgegooid met flitsende reclames op straat en entertainment op de televisie, minuten lang kunnen kijken naar mijn sculpturen die gewoon stil staan, waar weinig kleur in voorkomt en die geen geluid maken. Het lijkt erop dat mijn sculpturen als een aangename stilte voelen, waarna men onbewust verlangt.

 

Luuk van Binsbergen