Walter Hellenthal

Walter Hellenthal verbeeldt in zijn werk het doorgronden van existentiële vragen, zowel van het mens zijn, als van de oorsprong van deze wereld. Denk hierbij aan woorden als polariteit en tweedeling met als overwinning een ruimtelijk beeld als resultaat van dit zoekproces. Daarbij gaat hij uit van de tegenstellingen in materiaal en vorm. In de steengroeve laat hij zich verrassen door ruwe brokken steen (Anröchter Dolomit of Ruhrzandsteen). Soms zoekt hij gericht of maakt hij een stuk vrij dat hij samenbrengt met gegoten ijzer of staal in dialoog met elkaar. Het materiaal inspireert hem door zijn specifieke kwaliteiten zoals omvang en volume, eventuele sporen van bewerking of de buitenste laag en diens kleuren. Voor Walter bezitten zij een bijzondere energie en uitstraling die hem vertellen over kracht, rust, stilte en een vorm van tijdloosheid. Hij ziet in deze materialen dat wat ontoegankelijk is versus wat zich openbaart. Dit brengt door de tegenstrijdigheid een ruimtelijke dialoog op gang, een min of meer onbewust en spontaan werkproces: een creatief experiment. Zijn werk kan niet gezien worden als illustratie van zijn gedachtewereld. Het zijn autonome, ook voor Walter Hellenthal vaak onbekende, geheimzinnige werken die zijn ontstaan tegen de achtergrond van zijn gevoelens tijdens het maakproces en zijn eerste opzet: altijd één en niet twee delen. Ieder werk houdt een uniek moment vast wat niet kan worden herhaald. Ook voor Hellenthal zelf niet helemaal te begrijpen of te plannen: er zou nooit een tweede van kunnen zijn