Ludovicus van Eijnatte

Ludovicus van Eijnatte * 1954 gebruikt in zijn werk een aantal centrale thema’s die tijdloze dromen uitbeelden in verleden, heden en toekomst. Zijn beelden lopen uiteen van kleine architectonische tot groot uitgevoerde vormen ( niet wetenschappelijk of mathematisch) geplaatst in een landschap, park of stiltegebied. De tijdloze uitstraling van zijn werk verwijst naar tempels , kathedralen, poorten, wachters, bronnen, licht- en natuurdragers. Tekens waarmee hij zijn fascinatie uitbeeldt wat achter de tastbare wereld verborgen ligt. Zijn studie architectuur resoneert door in zijn beelden. Vaak zijn zij een geheel met de ruimte, die ze vormgeven en omgekeerde beleving van hun vorm beïnvloedt. Wat hij aan architectuur toevoegt is een natuurfilosofische dimensie. De geometrische vormen worden getransformeerd tot meer natuurlijke, organische vormen. De beelden onthullen daarmee gedachten van geborgenheid en troost, ontwikkeling, oorsprong en overdenking.

 

‘Vanuit mijn visie ontstaat de vorm en in het werkproces kristalliseert het beeld zich uit. Al werkend probeer ik een sfeer van sereniteit, balans, rust en contemplatie te bereiken die past bij het beeld. Het is een zoektocht naar even-
wicht en spanning met als doel via mijn vormenwereld een gevoel van herkenning bij de toeschouwer op te roepen’.